Można patrzeć, ale nie widzieć. Można słuchać, ale nie słyszeć. Można słyszeć, ale nie rozumieć. Zatem, można też podróżować po świecie i dalej tkwić w myślowym zaścianku. Chcę przez to powiedzieć, że brak refleksji, obojętność lub powierzchowność spojrzenia uniemożliwiają człowiekowi prawdziwe poznanie i rozwój. Bowiem chodzi nie tylko o to, co się widzi; ważne też, jak ludzi i świat się ogląda...
Ludzie podróżują po świecie z różnych powodów. Jedni wyjeżdżają, aby uciec od codziennej rutyny, poznać nowe kultury i przeżyć emocje. Wyjeżdżają też po to, by odpocząć, zdobyć cenne wspomnienia oraz rozwijać swoją ciekawość świata. Innymi kieruje próżność i status... kierują się więc konsumpcyjnym lansem. Ich podróże wynikają z chęci pokazania się w mediach społecznościowych i budowania wizerunku człowieka "sukcesu" lub "obywatela świata". Często podróże wynikają także z poczucia wyższości. Odwiedzanie odległych miejsc bywa narzędziem podbudowywania własnego ego i zbierania symbolicznego kapitału społecznego. Niezależnie od motywacji mówi się, że "podróże kształcą". Czy podróże naprawdę zmieniają? Mam wrażenie, że jednak nie wszystkich a przynajmniej nie w tym samym stopniu. Bo podróże a i owszem, zmieniają sposób myślenia i postrzegania świata, ale dzieje się tak tylko wtedy, gdy człowiek jest otwarty na nowe doświadczenia i refleksję. Osoby sztywne w swoich przekonaniach często wracają z wyjazdów takie same, ponieważ ich umysł odrzuca to, co nie pasuje do dawnych nawyków czy przekonań. Można więc zmienić kontynent i pozostać w tej samej historii o sobie. Można też pojechać niedaleko i wrócić z ważnym odkryciem. Niektóre doświadczenia pozostawiają w nas subtelny ślad, inne zmieniają wyraziściej sposób, w jaki patrzymy na siebie, na innych i świat. Być może właśnie dlatego podróże potrafią być tak wartościowym doświadczeniem. Nie dlatego, że same w sobie nas zmieniają, ale dlatego, że stwarzają okazję do spotkania z tym, co inne i nowe – w świecie i w nas samych. A to, co z tego spotkania pozostanie, staje się kolejną częścią naszej własnej historii. Myślę, że podróże zagraniczne pozwalają dostrzec odmienne perspektywy, zrozumieć różnorodność kulturową oraz spojrzeć z dystansu na własne codzienne życie, zobaczyć świat z innej perspektywy i może bardziej docenić też to co rodzime. Bo często bywa, że nie zauważamy unikalnych walorów własnego kraju, szukając atrakcji tysiące kilometrów dalej. Chwalimy inne kraje, miasta, zabytki czy obyczaje. Jednak często chwaląc cudze nie znamy tego co jest w naszym kraju. Nie znamy dokładnie swojej historii, zabytków, wspaniałych miast, zamków i wielu innych rzeczy, które są obok nas. Słowa Stanisława Jachowicza "Cudze chwalicie. Swego nie znacie. Sami nie wiecie co posiadacie." Przypominają o ludzkiej tendencji do zachwycania się tym, co dalekie i nieznane, przy jednoczesnym niedocenianiu własnego dziedzictwa. Podróże są doskonałym sposobem na zweryfikowanie tej myśli, ponieważ uczą nas zarówno otwarcia na świat, jak i spojrzenia z nowej perspektywy na to, co codzienne...
.gif)
