Czar pryska pojawia się rozczarowanie...

 Czyli z "urodzinowego balonu" nagle uchodzi powietrze, płyta zatrzymuje się z głośnym zgrzytem, a ty "spadasz z wysokości". Rozczarowanie to niemiła i bolesna konfrontacja z rzeczywistością. Czujesz się wtedy oszukana, zawiedziona, niespełniona, wystrychnięta na dudka, naiwna… Pod rozczarowaniem często ukrywa się złość, żal, gorycz, a nawet smutek. Ból, który w związku z tym odczuwasz wynika z zawiedzionej nadziei i konfrontacji z przykrą prawdą. Najtrudniejsze ROZCZAROWANIE nie przychodzi wtedy gdy ktoś odchodzi. Nie wtedy gdy ktoś milczy. Nie nawet wtedy gdy ktoś mówi coś bolesnego. Najtrudniejsze rozczarowanie przychodzi w chwili kiedy nagle rozumiesz, że ta osoba prawdopodobnie zawsze taka była, tylko ty nie chciałaś tego widzieć. I to boli najmocniej. Bo człowiek rzadko cierpi  tylko przez czyjeś zachowanie. Często cierpi przez obraz tej osoby, który sam sobie stworzył i który sam długo chronił w swojej głowie... obraz dobrego przyjaciela, obraz lojalnego partnera, obraz bliskiej osoby, która na pewno nie chciała źle. Obraz kogoś kto może rani, ale przecież ma "trudny charakter". Obraz kogoś kto zawodzi, ale pewnie ma teraz "ciężki czas". I tak człowiek tłumaczy sobie raz , drugi raz, dziesiąty raz. Nie dlatego , że jest głupi, ale dlatego, że PRAWDA BOLI, czasem bardziej niż samo rozczarowanie. Bo jeśli przyjmiesz prawdę, musisz przyznać, że przez długi czas widziałaś nie człowieka takim jaki jest, ale własną nadzieję przyklejoną do jego twarzy. Obraz który sama namalowałaś, obraz który był iluzją, twoim pobożnym życzeniem. Właśnie dlatego tak trudno pozwolić ludziom nas rozczarować, bo rozczarowanie nie niszczy tylko relacji ono niszczy nasze iluzje. A czasem człowiek bardziej kocha iluzję niż prawdziwą osobę. Często nie widzi drugiej osoby taką jaka ona jest. Widzi projekcję. Inaczej, widzi własne pragnienia, własny głód miłości, własną potrzebę bezpieczeństwa, własną nadzieję, że tym razem ktoś okaże się inny, że da mu to czego tak bardzo pragnie, potrzebuje. I dlatego trzymamy się ludzi, nie zawsze dlatego, że oni naprawdę są dobrzy dla naszego życia, ale trzymamy się ich bo boimy się puścić obraz, który sobie stworzyliśmy. Obraz mówi "jeszcze się zmieni", "jeszcze zrozumie", "jeszcze zobaczy ile dla niego zrobiłam", "jeszcze przeprosi", "jeszcze doceni", jeszcze pokaże, że moja cierpliwość miała sens. Ale niestety czyny mówią coś innego a prawda prawie zawsze mieszka bliżej czynów niż słów. Kończąc. Nie chodzi o to by nienawidzić ludzi, nie o to by stać się zimną, nie o to by nikomu nie ufać ale o to by przestać ratować cudzy obraz, kosztem siebie. Bo czasem największym aktem dojrzałości nie jest walczyć o relację za wszelką cenę. Czasem największą dojrzałością jest pozwolić komuś pokazać kim naprawdę jest i przestać poprawiać jego obraz w swojej głowie. Zatem ; POZWÓL LUDZIOM CIĘ ROZCZAROWAĆ A ZOBACZYSZ PRAWDĘ...