"Po pięćdziesiątce kobieta to już nie kobieta. To tylko koszt."
Usłyszałam to zdanie od mężczyzny, którego poznałam zaledwie kilka tygodni wcześniej. I choć minęło już trochę czasu, wciąż wraca do mnie w najmniej spodziewanych momentach.
Jestem rozwiedziona od wielu lat. Kiedy moje małżeństwo się skończyło, miałam wrażenie, że razem z nim skończyło się wszystko. Mój mąż odszedł do młodszej kobiety, dzieci dorosły i rozeszły się w swoje strony. A ja… zostałam sama. Mieszkanie, które kiedyś tętniło życiem, śmiechem i rozmowami, nagle stało się ciche. Zbyt ciche. Na początku funkcjonowałam z przyzwyczajenia. Praca, zakupy, wieczorem telewizor. Dni mijały jeden za drugim, identyczne, bez śladu. Nie żyłam — po prostu byłam. Z czasem coś zaczęło się zmieniać. Przyzwyczaiłam się do ciszy. Zaczęłam więcej wychodzić — spacerować , zaglądać do małych kawiarni, siedzieć sama przy stoliku i nie czuć się dziwnie. I nawet nie zauważyłam, kiedy przestałam myśleć o miłości. Nie dlatego, że przestałam w nią wierzyć… tylko uznałam, że to już nie jest dla mnie. A potem pojawił się on. Przypadek. Kolejka w aptece, krótki żart, spojrzenie. On też po przejściach, też z historią za sobą. Zaprosił mnie na kawę. Wahałam się, ale zgodziłam się. Bez oczekiwań. Bez złudzeń. Zaczęliśmy pisać. Proste wiadomości. „Jak minął dzień?”, jakieś zdjęcie, kilka ciepłych słów. Potem spotkania — spacery po mieście, rozmowy, które płynęły same. I zanim się zorientowałam, zaczęłam czekać na jego wiadomości. Przyzwyczajać się do jego obecności. To nie była miłość. Ale było w tym coś dobrego. Do tamtego wieczoru. Siedzieliśmy w małej kawiarni niedaleko Rynku. Rozmawialiśmy o życiu, wieku, relacjach. I nagle powiedział to. Spokojnie. Jakby mówił coś zupełnie oczywistego.
„Nie obraź się, ale po pięćdziesiątce kobieta to już nie kobieta. To koszt.”
Najpierw nie zrozumiałam. Potem zapytałam. A on — zupełnie naturalnie — zaczął tłumaczyć. Zdrowie, nastrój, potrzeba uwagi. "Mężczyźni chcą czegoś lżejszego" — powiedział. I wtedy coś we mnie zgasło. Nie przez same słowa. Przez sposób, w jaki na mnie patrzył. Jakby widział we mnie nie człowieka, tylko ciężar. Dopiłam kawę w milczeniu. Wstałam. Powiedziałam, że muszę iść. On nawet nie rozumiał, dlaczego. "Obraziłaś się?" — zapytał. "Nie" — odpowiedziałam. "Po prostu zrozumiałam." Tamtej nocy długo chodziłam po mieście. Światła odbijały się w rzece, powietrze było chłodne, a we mnie mieszał się smutek i dziwna jasność. Bo w pewnym momencie zrozumiałam coś bardzo prostego. Jeśli dla kogoś kobieta po pięćdziesiątce jest tylko "kosztem", to znaczy, że ta osoba nigdy tak naprawdę nie poznała kobiety. Prawdziwej kobiety. Takiej, która wychowała dzieci. Która przeszła przez zdradę. Która podnosiła się wtedy, gdy wszystko się rozpadało. Która nauczyła się zaczynać od nowa. Która nosi w sobie siłę, historię i godność. Która potrafi stać sama — i właśnie dlatego nie pozwala już się umniejszać. Kilka dni później napisał: "Gdzie zniknęłaś? Spotkamy się jeszcze?" Nie odpowiedziałam. Bo czasem cisza jest najmocniejszą odpowiedzią. I naprawdę chcę zapytać… Czy kobieta po pięćdziesiątce naprawdę staje się "kosztem"? A może problem nie leży w wieku kobiety… tylko w wartości mężczyzny, który stoi obok niej?
Co o tym sądzisz ?
/ Post Kawa z mlekiem - znaleziony na Facebooku/
Hmm ale to równie dobrze może działać w drugą stronę, z wiekiem każdemu może sypnąć się zdrowie, nastrój, czas nie stoi w miejscu dla nikogo, dla facetów również. Poza tym to bardzo egoistyczne spojrzenie, bo jeśli ludziom ze sobą dobrze i się dogadują to przecież te inne rzeczy tracą znaczenie, a jedno drugiego wspiera w kłopotach i w ogóle na co dzień. Faceci po prostu nie lubią się przemęczać , a dorosła, świadoma kobieta nie da sobie wmówić bzdur, utnie wszelkie znajomości , które jej nie służą. Czasem trzeba trochę poświęcić żeby zbudować zdrową i fajną relację, a ten Pan pewnie kiedyś się o tym przekona.
OdpowiedzUsuń