Życie też ma swoją cenę...

 

Podobnie jak wielu innych ludzi, kiedy patrzę wstecz z perspektywy minionego życia, widzę rzeczy, które z dzisiejszą mądrością rozegrałabym zupełnie inaczej...ale czasu nie cofnę. Mogę jedynie podzielić się kilkoma odebranymi od życia lekcjami, za które zapłaciłam najwyższą walutą – czasem. Bo w życiu wszystko ma swoją cenę każdy cel, wybór i krok wiąże się z określonym kosztem, którym często jest czas, energia, wysiłek lub rezygnacja z innych możliwości... i musimy jedynie rozważyć, czy chcemy tą cenę zapłacić.

Kiedy człowiek ma 20 lub 30 lat, wydaje mu się, że ma nieskończenie wiele czasu. Odkłada więc wiele spraw "na potem" bo przecież jeszcze zdąży. Tymczasem któregoś pięknego dnia budzi się i jak każdego poranka spogląda w lustro nad umywalką i... nie poznaje swego odbicia. Siwe włosy, zmarszczki, wory, sińce pod oczami... Jak to możliwe, kiedy to się stało? Człowiek ma wrażenie, że tylko na chwilę zamknął oczy a gdy je otworzył jakimś magicznym zrządzeniem losu znalazł się w innej rzeczywistości. Mając 20 lat, wydaje się, że życie trwa wiecznie. Dzisiaj wiem, że czas płynie nieliniowo,/ lata mijają jak minuty/ i jakby tego było mało na koniec czas jakby jeszcze bardziej przyspiesza. Zatem, odkładanie życia na później jest bezsensownym posunięciem. Wiem bo sama zbyt długo odkładałam rzeczy na "lepszy moment". Tyle, że ten "lepszy" albo nigdy nie przyszedł, albo sprawa się zdezaktualizowała. Niestety lepszy moment jest zawsze teraz, bo jutro to tylko obietnica, której nikt nam nie podpisał. Innymi słowy obietnica bez gwarancji. A później na łożu śmierci...jestem pewna, że nikt nie żałuje, że np. za mało pracował. Owszem praca jest ważna, ale to tylko narzędzie. Wielu z nas zbyt wiele energii marnuje na stres zawodowy, pogoń za statusem czy na gromadzenie rzeczy. Podczas gdy prawdziwą walutą życia są przeżycia i chwile spokoju, a nie stan konta, czy ilość posiadanych dóbr. Większość życia przejmujemy się też opinią sąsiadów, rodziny czy znajomych z pracy. No bo - "co ludzie powiedzą?"- tak nas wychowano. Tyle, że inni ludzie jak się okazuje wcale nie myślą o nas tak dużo, jak nam się wydaje. Prawda jest taka, że każdy jest zajęty własnym życiem, swoimi problemami i... naprawdę szkoda czasu na życie pod dyktando cudzych oczekiwań. Z wiekiem wyraźniej dostrzegamy też jak ważne w życiu są relacje. W młodości nie przykładaliśmy do nich większej wagi, bo brak czasu, dzieci, inne priorytety. I tak zniknęły koleżeństwa, stare przyjaźnie, straciliśmy naszych znajomych z oczu. Odnowienie starych czy nawiązanie nowych znajomości w "jesieni życia" już nie jest takie proste i oczywiste jak kiedyś. Do tego odkrywasz, że dzieci żyją swoim życiem, są na innym jego etapie więc nie rozumieją ciebie i twoich aktualnych potrzeb. I wtedy pojawia się jeśli nie samotność to nie mniej paskudne poczucie osamotnienia. Cóż relacje wymagają pielęgnacji. Nie bez kozery mówi się: "zastanów się czy chcesz mieć rację czy relację?"...dlatego czasem trzeba dumę schować do kieszeni, bo dobre relacje nie dzieją się same. Bowiem często tracimy też kontakt z ludźmi przez głupią dumę, brak telefonu na czas czy nieumiejętność powiedzenia "przepraszam". I dopiero z perspektywy czasu widzimy, że racja była mniej ważna niż ta druga osoba. Podobnie rzecz ma się ze zdrowiem. Zdrowie to nie prezent na zawsze, to kapitał. Kiedy jesteśmy młodzi, ciało wybacza wszystko. Potem zaczyna wystawiać rachunki. A bez zdrowia nawet najpiękniejsze emeryckie plany stają się niemożliwe do zrealizowania. A na koniec chcę powiedzieć o najważniejszej relacji... o tej z samym sobą. Przez dekady uczyłam się, jak być dobrą dla innych, zapominając o sobie. Późno zrozumiałam, że polubienie samej siebie, wybaczenie sobie własnych błędów, zaopiekowanie się sobą i bycie dla siebie łagodną to klucz do wewnętrznego spokoju...