Czy też macie takie wrażenie, że ludzie tak naprawdę nie lubią słuchać, a tylko czekają aż skończycie mówić, żeby oni mogli sobie pogadać. Dobrze jeśli czekają... niestety wielu nawet nie czeka i zwyczajnie przerywa wchodząc wam w zdanie. Widzą tylko swoje problemy, swoje życie, swoje łzy i każdy chce być wysłuchany...jest tylko jeden mały szkopuł a mianowicie taki, że słuchać nie ma kto. Kiedy człowiek próbuje powiedzieć co naprawdę w nim siedzi, zwykle widzi tylko kiwanie głową i zaraz słyszy - "a u mnie …" Jakby to był wyścig na większy ból i większy ciężar lub co najmniej licytacja: kto ma gorzej. Czasem trudno się oprzeć wrażeniu, że nasze słowa są jak bańki mydlane - znikają zanim zdążą wybrzmieć. A oni nie próbują zrozumieć co naprawdę chcemy im powiedzieć bo od dawna czekają tylko na swoją kolej. Każdy mówi tylko o sobie jakby świat kręcił się wokół niego a nasze słowa, są tylko przerywnikiem między kolejną historią o nich. Zmęczył mnie ten hałas i brak prawdziwego zrozumienia ze strony innych …dlatego już oszczędzam energię i nie tracę sił na rozmowy, które do niczego nie prowadzą i coraz częściej milczę bo cisza słucha lepiej niż ludzie, cisza nie ocenia, nie przerywa, pozwala usłyszeć i poukładać własne myśli, jak też odnaleźć wewnętrzny spokój...
„Największym błędem w komunikacji jest to, że nie słuchamy, aby zrozumieć. Słuchamy, aby odpowiedzieć”. – Stephen R. Covey
Często jest tak, że ludzie nie potrafią słuchać. Niby słyszą ale nie do końca rozumieją, zaraz zapominają o czym była mowa. Myślę, że większość z nas jest zmęczona, przebodźcowana, przez co komunikacja staje się po prostu trudniejsza... A czasem, tak jak piszesz, każdy woli skupić się na sobie, człowiek powie, co mu leży na sercu ale nic z tego nie wynika. Komunikat jest jednostronny. Może takie trochę czasu, wszystko na szybko, codzienność, świat pędzi i nie ma czasu nawet na pełną zrozumienia rozmowę, bo w głowie zaraz pojawiają się kolejne myśli, problemy...
OdpowiedzUsuń