Mamy lato, a ono zmusza nas do odsłonięcia ciała czasem nawet do wbicia się w krótkie spodenki lub kostium kąpielowy i … wpadamy w kompleksy. Bo to i pelikany i jakiś cellulit, fałdki, wałek na brzuchu... a kiecka czy bikini już nie leżą na nas tak jak kiedyś /- czyży się skurczyły?/. A w mediach wprost bombardują nas obrazami fit sylwetek, my zaś z wyrzutami sumienia spoglądamy na kolejną porcję lodów czy serniczka. Tymczasem w Afryce żyje sobie zwierz, który z otyłości uczynił sztukę, z niezgrabności uczynił broń, a dbanie o skórę wzniósł na poziom, o którym koncerny farmaceutyczne mogą sobie tylko pomarzyć. Mowa o uroczych hipciach...ale jeśli ktoś myśli, że hipcio to tylko taka duża, wesoła świnka rzeczna, która lubi taplać się w błocie i porusza uszami jak w kreskówkach Disneya, to bardzo się myli. Hipopotam to czołg w skórze parówki, wegańska maszyna do zabijania, ukryta pod świetnie nawilżoną warstwą skóry, a jego drzewo genealogiczne kryje skandal, przy którym fabuła "Mody na sukces" to zaledwie niewinna bajeczka. Cóż, w brutalnym świecie przyrody- powiedzmy to jasno- nie ma miejsca na fałszywą skromność. Zatem, hipopotam nie sili się na bycie pięknym, modnym czy sympatycznym — on po prostu jest. Może więc, zanim zaczniemy wstydzić się własnych krągłości, zamiast krytycznie mierzyć się spojrzeniem w łazienkowym lustrze, każdej wystawowej szybie, warto spojrzeć w stronę Nilu. Tam w słońcu błyszczy skóra istoty, która nie zna kompleksów i nie czyta poradników motywacyjnych. Hipopotam wie, że by przetrwać, wystarczy być sobą — choćby tym sobą ważącym trzy tony i rozrzucającym błoto w rytmie walca. Hipopotam uczy pokory wobec natury, ironicznego dystansu wobec jej kaprysów i bezwstydnej dumy z własnych niedoskonałości. W końcu "balet życia" nie zawsze odbywa się na scenie — czasem tańczy się go po pas w błocie, w rytmie rzeki, z twarzą pokrytą filtrem z czerwonego potu i sercem spokojnym jak tafla jeziora...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz