Słodko-gorzki smak dojrzałości...

 

Już nie zadzwonię do mamy, taty, brata... Raptem to ja jestem najstarsza.

Konfrontacja z przemijaniem z jednej strony przynosi upragniony spokój, dystans i umiejętność zachwytu nad "zwykłą" codziennością. Z drugiej niesie naturalny smutek związany z nieodwracalną stratą ludzi, miejsc i energii, które kiedyś tworzyły nasz świat. Życie w drugiej jego połowie nie jest dla mnie już tak stresujące jak w młodości. Odpadło mi tyle odpowiedzialności, obowiązków, przymusów ale tym samym zrobiło się więcej miejsca na refleksję, która niestety często ma słodko-gorzki smak. Czuję się jakbym zmieniła okulary z 3D na normalne. Widzę świat może zwyklejszy, ale co istotne w tej zwykłości też nie przestał być bogaty i fascynujący. A to znaczy, że mimo iż ciało powoli stawia opór to mój duch ciągle jest jeszcze w przyzwoitym stanie, jakoś się trzyma. Ciągle jeszcze jestem ciekawa świata, wrażliwa na piękno, potrafię się zachwycić nie tylko naturą, ale co trudniejsze drugim człowiekiem też. To oczywiste, że w drugiej pięćdziesiątce szukam pozytywów, sama się nakręcam i pocieszam, że jeszcze nie jest tak źle bo jak powszechnie wiadomo zawsze może być gorzej. Ale … no właśnie to cholerne "ALE"...przy nim mina mi trochę rzednie. Bo jednak czas przeszły niczym "czarna dziura" pochłonął wszystko bezpowrotnie. I dziecięce marzenia, i niespożyte siły i energię młodości, i dom rodzinny, i ludzi którzy stanowili istotną treść mojego życia w tamtym czasie. Przeszłość zamieniła się w popiół wspomnień. I niczym kurz unosi się wokół mnie, gdy jej tylko dotknę. Myślę jednak, że paradoks polega na tym, że moja pamięć i nostalgia są jednak dowodem na to, że przeżyłam życie pełne wartościowych relacji i doświadczeń. Bo przecież bez nich ten "popiół" by nie istniał. I choć nie da się cofnąć przeszłości, emocjonalny ładunek, który w sobie noszę, jest wciąż częścią mnie i kształtuje to, kim jestem dzisiaj...